Kościół podominikański ob. cerkiew greckokatolicka pw. św. Jozafata w Żółkwi.

Ukraina
2016, 2025
konserwacja
cerkiew, kościół, nagrobek, Polacy, Polak, polski, prace konserwatorskie, projekty zagraniczne, Ukraina, Żółkiew

o projekcie

W Żółkwi na Ukrainie, w podominikańskim kościele, obecnie cerkwi grekokatolickiej pw. św. Jozafata, można podziwiać nagrobki matki i brata króla Jana III Sobieskiego. Historia pomników jest dość burzliwa. Powstały pod koniec XVII wieku. Wyszły spod ręki Andrzeja Schlütera, artysty klasy europejskiej. Wkrótce jednak ich pięknu zagroziły tragiczne wydarzenia. W 1. połowie XVIII wieku w kościele dwukrotnie miały miejsce pożary, w wyniku których zniszczeniu uległa alabastrowa dekoracja obu nagrobków. Została ona odtworzona w 2. połowie XVIII wieku, niestety dwa stulecia później, w latach 1945–1991 zaczęła ponownie niszczeć. Polscy konserwatorzy zrekonstruowali ją w kilku etapach prac dopiero w 2001 i 2007 roku. Kamienne płyty inskrypcyjne obu nagrobków zostały zakonserwowane w roku 2008.

2025

W przeprowadzonych wstępnych badaniach oraz w akcie stanu technicznego zabytku architektury z XVII wieku, czyli głównej bramy zespołu klasztoru dominikanów przy ul. Lwowskiej 7 w mieście Żółkiew, ujawniono potrzebę przeprowadzenia następujących pilnych robót, zabezpieczających, badawczych oraz projektowo-konserwatorskich. Prace te są realizowane w bieżącym roku.

Prace konserwatorskie realizuje zespół pod kierownictwem dr. Andrzeja Kazberuka.

Fundacja realizuje zadanie jako partner Towarzystwa Tradycji Akademickiej  dzięki środkom Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pochodzącym z Funduszu Promocji Kultury przyznanych w ramach programu „Ochrona dziedzictwa kulturowego za granicą”, którego operatorem jest Narodowy Instytut Polskiego Dziedzictwa Kulturowego za Granicą „Polonika”.

2016

W 2016 roku przeprowadzono prace konserwatorskie przy epitafiach  Teofili i Marka Sobieskich w Żółkwi. Wiele uwagi  wymagało tło architektoniczne nagrobków. W przeciwieństwie do dekoracji rzeźbiarskiej, oryginalne siedemnastowieczne tło, wykonane z czarnego wapienia dębnickiego, pomimo pożarów i dewastacji przetrwało do naszych czasów. Jego stan był jednak opłakany. Brakowało sporych fragmentów powierzchni kamienia, a części zachowane miały liczne ubytki i pokryte były szarymi nawarstwieniami. W 2016 roku czym prędzej przystąpiono więc do prac restauracyjnych.

Zadanie zrealizował zespół konserwatorów w składzie: Bartosz Markowski i Krzysztof Jurków, Joanna Muniak i Bogdan Markowski.

Zadanie sfinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu „Dziedzictwo kulturowe”, priorytet: Ochrona dziedzictwa kulturowego za granicą”.

+ _

podobne projekty