Ołyka (ukr. Олика)

Osiedle typu miejskiego na Ukrainie (obwód wołyński), na wschód od Łucka, dawna rezydencja magnaterii polskiej.

 

Wzmiankowana była już w 1149 r. Niegdyś ruska osada, dawna stolica księstwa. Prawa miejskie otrzymała w 1654 r. Ołyka leży nad Putyłówką (dopływ Horynia), na wschód od Łucka.

 

Należała do Kiszków, a od 1533 r. do Radziwiłłów. Od 1589 aż do 1939 r. stanowiła stolicę ordynacji Radziwiłłów.

 

Ołykę spalili Kozacy - po raz pierwszy w roku 1648, a powtórnie pod dowództwem Iwana Bohuna w maju 1651 r., jednak właściciele niezwłocznie ją odbudowali, uzyskując w 1654 r. prawa miejskie. W XIX w. bogaciła się na handlu zbożem i drewnem.

 

Podczas I wojny światowej pod Ołyką wojska rosyjskie i austriackie stoczyły zaciekłą bitwę. Za II Rzeczypospolitej istniała wiejska gmina Ołyka. We wrześniu 1939 roku Ołykę zajęła Armia Czerwona.

 

Od 27 czerwca 1941 r. okupowana przez Niemcy. 3 lipca 1941 r. miejscowi Ukraińcy dokonali pogromu Żydów zabijając 11 osób. 13 marca 1942 r. w Ołyce Niemcy założyli getto dla ludności żydowskiej. W końcu lipca 1942 roku około 4,5 tys. Żydów – mieszkańców getta rozstrzelano siłami niemieckiej i ukraińskiej policji w pobliżu wsi Czemeryn.

 

W 1943 roku Ołyka stanowiła schronienie dla polskich uchodźców z  rzezi  wołyńskiej. W Zamku Radziwiłłów razem z Niemcami bronili się przed atakami UPA. Mimo to z rąk ukraińskich nacjonalistów w Ołyce zginęło 87 Polaków. 3 stycznia 1944 r. załoga niemiecka wyjechała z Ołyki wycofując się przed nadciągającymi wojskami sowieckimi. 10 dni później ludność polską w liczbie około 300 osób ewakuowano do ośrodka samoobrony w Przebrażu.

 

W Ołyce zachowały się wspaniałe zabytki dawnej świetności miasta – obecnie większość w stanie daleko posuniętej dewastacji bądź ruiny. Najważniejsze z nich – zamek Radziwiłłów i dawna Kolegiata Świętej Trójcy - zgrupowane są wokół zadrzewionego placu, dawnego rynku miasta.

+ -

To nie jest poprawny adres email