Kolegiata Świętej Trójcy w Ołyce 2017 (Ukraina)


Położona na wschód od Łucka, Ołyka – siedziba książęcego rodu Radziwiłłów była ważnym ośrodkiem dawnej Rzeczypospolitej. Obok zamku, najbardziej okazałą budowlą w Ołyce jest kościół p.w. Świętej Trójcy, zbudowany w latach 1635-1640 z inicjatywy i fundacji Stanisława Albrechta Radziwiłła (1594-1656), według projektu włoskiego architekta Giovanniego Maliverny. Bogate wyposażenie świątyni, na które składają się elementy wykonane z różnych rodzajów marmuru i alabastru przypisuje się wybitnemu rzeźbiarzowi Melchiorowi Erlenbergowi. W 1641 r. kościół został podniesiony do rangi kolegiaty przez biskupa łuckiego Andrzeja Gembickiego. 

Świątynia ucierpiała podczas wojen, jakie przetaczały się przez ziemie wschodnie Rzeczypospolitej i była remontowana w XVIII i XIX wieku. Uszkodzona została również podczas działań wojennych I wojny światowej, czego świadkiem są pociski artyleryjskie znajdujące się na zachodniej elewacji kolegiaty. Ponowna restaurację zawdzięcza kolejnym ordynatom ołyckim z rodu Radziwiłłów.

Po zakończeniu II wojny światowej Ołyka została wcielona do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Władze realizując plan represji wobec kościoła zlikwidowały parafię w 1945 r. Świątynia zamieniona została na stajnię dla miejscowego kołchozu, co rozpoczęło systematyczną dewastację, która trwała do 1991 r., kiedy ukraińskie władze przekazały kościół wspólnocie wiernych. Podjęto wtedy pierwsze prace zabezpieczające, powstrzymujące postępującą degradację.

Kolegiata pomimo dewastacji jest wyjątkowym zabytkiem sztuki sakralnej okresu wczesnego baroku na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, stanowiącym zarówno element polskiego jak i ważny element ponadlokalnego, europejskiego dziedzictwa kulturowego. 

Prace restauratorsko-konserwatorskie w kościele stanowią największe i najtrudniejsze wyzwanie stojące przed Fundacją. Stan techniczny wyposażenia, jak i stan samej bryły był katastrofalny. Rozpoczęty w 2013 roku projekt ratowania tego cennego obiektu z powodu ogromnej dewastacji oraz konieczności podjęcia niezbędnych prac będzie trwał przez wiele lat. 

 

Prace remontowo-konserwatorskie we wnętrzu kościoła oraz rekonstrukcji hełmów fasady prowadzone były przez firmę DEN Sp. z o.o. reprezentowaną przez mgr inż. Artura Kleckiego, konserwację kraty wykonał mgr Andrzej Kazberuk, natomiast montaż posadzki przeprowadziła firma EKAM elewacje Michał Ziołowicz, reprezentowana przez mgr Michała Ziołowicza. Wykonywanie prac nadzorowali dr hab. Janusz Smaza, prof. ASP oraz rzeczoznawca budowlany mgr inż. Roman Paruch. Zadanie koordynowali dr Michał Laszczkowski i Jan Rosiak.

 

 

Fundacja Dziedzictwa Kulturowegozrealizowała zadanie dzięki środkom Kancelarii Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przyznanych w ramach  zlecenia zadań w zakresie opieki nad Polonią i Polakami za granicą w 2017 r., a takżedzięki środkom Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego przyznanym Fundacji Dziedzictwa Kulturowego w ramach  Programu "Ochrona dziedzictwa kulturowego za granicą". 

Dorzuć się
+ -

To nie jest poprawny adres email