Kolegiata Świętej Trójcy w Ołyce 2017 (Ukraina)


Położona na wschód od Łucka, Ołyka – siedziba książęcego rodu Radziwiłłów była ważnym ośrodkiem dawnej Rzeczypospolitej. Obok zamku, najbardziej okazałą budowlą w Ołyce jest kościół p.w. Świętej Trójcy, zbudowany w latach 1635-1640 z inicjatywy i fundacji Stanisława Albrechta Radziwiłła (1594-1656), według projektu włoskiego architekta Giovanniego Maliverny. Bogate wyposażenie świątyni, na które składają się elementy wykonane z różnych rodzajów marmuru i alabastru przypisuje się wybitnemu rzeźbiarzowi Melchiorowi Erlenbergowi. W 1641 r. kościół został podniesiony do rangi kolegiaty przez biskupa łuckiego Andrzeja Gembickiego. 

Świątynia ucierpiała podczas wojen, jakie przetaczały się przez ziemie wschodnie Rzeczypospolitej i była remontowana w XVIII i XIX wieku. Uszkodzona została również podczas działań wojennych I wojny światowej, czego świadkiem są pociski artyleryjskie znajdujące się na zachodniej elewacji kolegiaty. Ponowna restaurację zawdzięcza kolejnym ordynatom ołyckim z rodu Radziwiłłów.

Po zakończeniu II wojny światowej Ołyka została wcielona do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Władze realizując plan represji wobec kościoła zlikwidowały parafię w 1945 r. Świątynia zamieniona została na stajnię dla miejscowego kołchozu, co rozpoczęło systematyczną dewastację, która trwała do 1991 r., kiedy ukraińskie władze przekazały kościół wspólnocie wiernych. Podjęto wtedy pierwsze prace zabezpieczające, powstrzymujące postępującą degradację.

Kolegiata pomimo dewastacji jest wyjątkowym zabytkiem sztuki sakralnej okresu wczesnego baroku na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, stanowiącym zarówno element polskiego jak i ważny element ponadlokalnego, europejskiego dziedzictwa kulturowego. 

Prace restauratorsko-konserwatorskie w kościele stanowią największe i najtrudniejsze wyzwanie stojące przed Fundacją. Stan techniczny wyposażenia, jak i stan samej bryły był katastrofalny. Rozpoczęty w 2013 roku projekt ratowania tego cennego obiektu z powodu ogromnej dewastacji oraz konieczności podjęcia niezbędnych prac będzie trwał przez wiele lat. 

 

Prace podejmowane w 2017 roku polegają na restauracji tynków oraz rekonstrukcji sztukaterii na powierzchni sklepienia nawy głównej, restauracji filarów podtrzymujących chór muzyczny wraz z kratą, restauracja tynków oraz rekonstrukcja ciągów komunikacycjnych wewnątrz wież, rekonstrukcja i naprawa hełmów wież elewacji fronotowej, konserwacja kamiennych gzymsów fasady głównej od zachodu. Ponadto przeprowadzony zostanie II etap rekonstrukcji posadzki.

 

 

Fundacja Dziedzictwa Kulturowego realizuje zadanie dzięki środkom Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przyznanych w ramach  zlecenia zadań w zakresie opieki nad Polonią i Polakami za granicą w 2017 r., a takżedzięki środkom Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego przyznanym Fundacji Dziedzictwa Kulturowego w ramach  Programu "Ochrona dziedzictwa kulturowego za granicą". 

+ -

To nie jest poprawny adres email